Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωνσταντίνος Ε'

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 11-3-2015

Ο Κωνσταντίνος Ε’, υιός του ιδρυτή της Συριακής (ή Ισαυρικής) δυναστείας Λέοντος Γ’, ήλθε στον κόσμο το 718, το δεύτερο έτος της βασιλείας του πατέρα του και χρονιά απόκρουσης της τελευταίας μουσουλμανικής πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης. Αν πιστεύσουμε τις (καθόλου αντικειμενικές) εικονολατρικές πηγές, αφόδευσε στην κολυμβήθρα όταν βαπτιζόταν και πήρε το σατιρικό προσωνύμιο «κοπρώνυμος» ή «καβαλίνος».  Το 720 ο πατέρας του τον έχρισε συμβασιλέα, θέλοντας να εξασφαλίσει τη διαδοχή και τη σταθερότητα της δυναστείας.  Μεγαλώνοντας, ο Κωνσταντίνος επηρεάστηκε βαθιά από την κρατούσα εικονομαχική τάση και έγινε φανατικός της. Το 740 ο 22χρονος Κωνσταντίνος συμμετείχε στη ρωμαϊκή εκστρατεία που οδήγησε στη συντριβή των μουσουλμάνων εισβολέων στον Ακροηνό της Φρυγίας, μάχη στην οποία διακρίθηκε για τη γενναιότητα του.

Το 741 ο Κωνσταντίνος έγινε «Βασιλεύς των Ρωμαίων». Σύντομα, έρχεται αντιμέτωπος με μια επικίνδυνη ανταρσία. Ενώ βρισκόταν σε εκστρατεία, ο στρατηγός και σύζυγος της αδελφής του Αρτάβασδος στασιάζει και καταλαμβάνει την Κωνσταντινούπολη. Το κίνημά του βρίσκει απήχηση λόγω της επίκλησης εικονοφίλων αισθημάτων, αλλά ο Κωνσταντίνος αντεπιτίθεται. Νικάει τον στρατό των στασιαστών στις Σάρδεις, ανακαταλαμβάνει τη Βασιλεύουσα και τιμωρεί βάναυσα τους προδότες (743). Το 746 οι ελλαδικές επαρχίες και η Θράκη σαρώνονται από την πανώλη. Η Βασιλεύουσα ερημώνεται και ο Κωνσταντίνος προβαίνει σε μεταφορές πληθυσμών για να αναζωογονήσει τον πληθυσμό.
Τον ίδιο χρόνο ο αυτοκράτορας ξεκινάει την αντεπίθεση εναντίον του Χαλιφάτου. Το 746 οι ρωμαϊκές στρατιές ανακαταλαμβάνουν την βόρεια Συρία μαζί με τη Γερμανίκεια, γενέτειρα της δυναστείας. Το 747 ο θεματικός στόλος συντρίβει τους Άραβες στην Κύπρο, ανακόπτοντας την μουσουλμανική θαλασσοκρατία. Τα μετέπειτα χρόνια η ρωμαϊκή αντεπίθεση προσανατολίστηκε στην Αρμενία και τη Μεσοποταμία (751-2). Λιγότερο επιτυχημένη ήταν η δυτική πολιτική, αφού οι ιταλικές κτήσεις χάθηκαν χωρίς καμία αντίδραση.
Το 756 οι ευρωπαϊκές επαρχίες δέχονται βουλγαρική επιδρομή. Ο Κωνσταντίνος αντιδρά αστραπιαία, και τις επόμενες δεκαετίες η Βουλγαρία θα σφυροκοπηθεί ανελέητα. Μέσω του Δούναβη και των διαβάσεων του Αίμου, οι ρωμαϊκές δυνάμεις εισέβαλαν στο εχθρικό έδαφος μαζικά. Το 759 στο φρούριο των Μαρκελλών, το 763 στην Αγχίαλο και το 772 στα Λιθοσώρια οι βουλγαρικές δυνάμεις ηττήθηκαν κατά κράτος.
Παρά την ικανή διακυβέρνησή του, ο Κωνσταντίνος παραδόθηκε για αιώνες στη γέενα της ιστοριογραφίας λόγω της εικονομαχικής πολιτικής του. Το 754 συγκάλεσε Σύνοδο στην Ιέρεια όπου επικυρώθηκε η Εικονομαχία, και ακολούθησαν τρομακτικοί διωγμοί κατά των μοναστηριών και των εικονοφίλων. Εικόνες καταστράφηκαν, μοναχοί βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, επιφανείς ή ταπεινοί υπήκοοι εξορίστηκαν και φυλακίστηκαν.
Ο Κωνσταντίνος πέθανε το 775 κατά τη διάρκεια εκστρατείας εναντίον της Βουλγαρίας. Παρέδωσε ένα κράτος ισχυρό, μεα οικονομία ανθηρή αλλά και με την κοινωνία καταρρακωμένη από τον θρησκευτικό διχασμό και την βία. Η απόκρουση του αραβικού κινδύνου υπήρξε συνέχεια των σωτηρίων αγώνων του πατέρα του και προοίμιο της μεγάλης αντεπίθεσης του 9-10ου αιώνα, ενώ οι νίκες κατά των Βουλγάρων δεν εξουδετέρωσαν για πολύ τον φιλόδοξο αντίπαλο. Στην δύση, η παποσύνη απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από την Κωνσταντινούπολη και στρεφόταν στην ισχύ των Φράγκων, με καταστροφικές συνέπειες μακροπρόθεσμα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ορθοδοξία, Καθολικισμός και Πόλεμος

ΙΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Αντίβαρο 14-11-2017
Ο Ιησούς Χριστός έμεινε γνωστός μεταξύ άλλων για την ηπιότητα και πραότητα του.  Δίδασκε τους μαθητές του να απέχουν από τη βία, να μην εκδικούνται, να συγχωρούν, να μην ανταποδίδουν το κακό.  Είναι τα έργα της ειρήνης και της συμφιλίωσης που αρέσουν στο Θεό, και οι χριστιανοί οφείλουν να εργάζονται, τόσο στην προσωπική όσο και στη δημόσια ζωή, για την ομόνοια, την καλοσύνη και την ευσπλαχνία.  Όταν στη Γεσθημανή ο Πέτρος τραυμάτισε με το μαχαίρι του τον Μάλχο, έναν από το εβραϊκό πλήθος που είχε έρθει να συλλάβει το Χριστό, ο τελευταίος τον θεράπευσε και έλεγξε το μαθητή του «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν λάβης» (η φράση «όποιος σκοτώνει με ξίφος θα πεθάνει με ξίφος» επαναλαμβάνεται συχνά στην Παλαιά Διαθήκη).

Emile Durkheim: θρησκεία, ανομία, αυτοκτονία

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  ΙΝΣΠΟΛ 17-9-2016 Προτού αναλυθεί το εάν η αποχριστιανοποίηση αποτελεί παράγοντα της κρίσης του δυτικού πολιτισμού, είναι σημαντικό να ερευνηθεί αν έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις περί αυτού από διανοητές που έζησαν και στοχάστηκαν την περίοδο του εκείνη ξεκινούσε.  Η αξία των προειδοποιήσεων αυτών είναι ακόμη μεγαλύτερη, όταν εκφέρονται από ανθρώπους όχι οπαδούς της παλαιάς χριστιανικής τάξης πραγμάτων. Σχέσεις θρησκείας και κοινωνίας Ο Αιμίλιος Ντύρκεμ (Emile Durkheim, Γαλλία 1858-1917) συστηματοποίησε και ανέπτυξε την κοινωνιολογία και παράλληλα με τους περίπου συγχρόνους του Μαρξ και Βέμπερ την καθιέρωσε ως πλήρη επιστήμη.  Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας και κοινωνιολογικής έρευνας του Ντύρκεμ προσανατολίστηκε στη μετάβαση από την προνεωτερικότητα τη νεωτερικότητα, και πως οι σύγχρονες κοινωνίες ανταποκρίνονται στην έκλειψη των ηθών και των δομών των παραδοσιακών προκατόχων τους.  Στα πλαίσια αυτά, η αποδυνάμωση της θρησκείας και η επίδραση της στην κοινωνική σταθερό…

Γαλλικές εκλογές: Φιγιόν, Λεπέν και στο βάθος... Βανδέα

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 30-11-2016

Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε σε πιο ενδιαφέροντες καιρούς.  Για όσους ασχολούνται με την πολιτική επιστήμη, το 2016 είναι ένας θησαυρός ανατροπών, συνταρακτικών γεγονότων και ραγδαίων ανακατατάξεων.  Μετά την επικράτηση του Francois Fillon στις εσωκομματικές εκλογές της γαλλικής κεντροδεξιάς, πλέον είναι επίσημο [1].  Την προεδρία της Γαλλίας, της πατρίδας του Διαφωτισμού, της ριζοσπαστικότητας και της εκκοσμίκευσης, διεκδικεί αφ’ ενός μία ακροδεξιά εθνικίστρια και αφ’ ετέρου ένας ρωμαιοκαθολικός δεξιός υπερσυντηρητικός από την ευρύτερη περιφέρεια της… Βανδέας.  Ξαφνικά η Le Pen απειλείται από τα δεξιά, με τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας να κοιτούν αμήχανα, προσπαθώντας να δουν ποιος υποψήφιος θα είναι το «μη χείρον».