Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Η ιταλική και ουγγρική πολιτική του Μανουήλ Κομνηνού


 

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος*

Ο Μανουήλ Α' Κομνηνός υπήρξε ο ισχυρότερος, πλέον οραματιστής αλλά και τραγικός αυτοκράτορας της δυναστείας των Κομνηνών, τρίτος στη διαδοχή μετά τον παππού του Αλέξιο Α' και τον πατέρα του Ιωάννη Β'.  Ανελθών στο θρόνο το 1143, αντιμετώπισε σχεδόν αμέσως περιπλοκές στα σταυροφορικά κράτη της Συρίας, την επεισοδιακή διέλευση της Β' Σταυροφορίας από τα βυζαντινά εδάφη και την τελική αποτυχία της, και μια επώδυνη νορμανδική επιδρομή στη νότιο Ελλάδα

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Τι είναι το Ισλάμ; Μερικές εισαγωγικές σημειώσεις



Πρόχειρες, εισαγωγικές σημειώσεις για την κατανόηση της θρησκείας του Ισλάμ


Το Ισλάμ ως Δίκαιο
(διαλέξεις Κυριάκου Θ. Νικολάου-Πατραγά, καθηγητή Ισλαμικού Δικαίου)


o   Το Ισλάμ είναι πριν και πάνω από όλα δίκαιο.  Είναι και κράτος και θρησκεία.  Ενδιαφέρεται περισσότερο για την εξωτερική εμφάνιση υπακοής στον ιερό νόμο και όχι για την εσωτερική διάθεση, κάτι που θα το κρίνει ο Θεός.  Αν ο αμαρτήσας πιστός αποφύγει την εγκόσμια ποινή τότε δεν θα υπάρξει άφεση στην τελική κρίση.  Δεν υπάρχει μετάνοια και εξομολόγηση.
o   Τέσσερις πηγές δικαίου στο Ισλάμ.
o   Ιερό Κοράνιο (κυριολεκτικός λόγος του Θεού, δύο περίοδοι, Μέκκα και Μεδίνα).
o   Ιερά Παράδοση (Σούνα) που αποτελείται από τεκμηριωμένες Διηγήσεις για τη ζωή του προφήτη (Χαντίθ).  Η παράδοση χωρίζεται σε υποχρεωτική, επιθυμητή και αδιάφορη.  Υποχρεωτική:  υπακοή οδηγεί σε θεία αμοιβή και παρακοή οδηγεί σε εγκόσμια και θεία τιμωρία, π.χ. πως προσευχόταν ο Μωάμεθ.  Επιθυμητή:  υπακοή οδηγεί σε θεία αμοιβή αλλά παρακοή δεν οδηγεί σε κάποια τιμωρία, π.χ. νηστεία Δευτέρας και Πέμπτης.  Αδιάφορη:  επεισόδια της ζωής του προφήτη χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, π.χ. πως κοιμόταν ο Μωάμεθ, τι φορούσε, η επιταγή για μούσι αλλά όχι μουστάκι.  Οι ισλαμιστές δεν δέχονται αυτήν την τριμερή διάκριση, για εκείνους όλα είναι υποχρεωτικά.

Δωρεάν E-Book: Διεθνείς Σχέσεις του Βυζαντίου την εποχή των Σταυροφοριών



ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΕΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ: ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ 1054-1180 Μάριος Νοβακόπουλος
Πτυχιακή εργασία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Μάιος 2017)
Εκτύπωση από το ΙΝΣΠΟΛ (Ιούλιος 2017)



Η ανά χείρας μελέτη αναλύει συγκριτικά και παράλληλα τα δύο πολιτικά και πολιτισμικά μισά της μεσαιωνικής Ευρωπαϊκής Χριστιανοσύνης, το σύστημα της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) αυτοκρατορίας και το αντίστοιχο το λατινικού-φραγκογερμανικού κόσμου, με επίκεντρο την Παποσύνη και την Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Την παρουσίαση της εσωτερικής δομής και ιδεολογίας τους ακολουθεί η εξιστόρηση των διμερών επαφών την περίοδο των πρώτων Σταυροφοριών, συγκεκριμένα από το Σχίσμα (1054) μέχρι το θάνατο του Μανουήλ Κομνηνού (1180). Τέλος γίνονται στρατηγικές παρατηρήσεις επί της περιόδου, αποπειράται η ερμηνεία των συστημάτων και γεγονότων βάσει της θεωρίας των διεθνών σχέσεων, μεταξύ άλλων και της ιδέας περί συγκρούσεως των πολιτισμών.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Ιπποτική Υπηρεσία στο Θεό και την Πατρίδα, του Ιβάν Ίλυν


Σημείωμα του μεταφραστή: Ο Ιβάν Ίλυν (1883-1954) ήταν Λευκός (τσαρικός) Ρώσος φιλόσοφος, που εξορίστηκε από τους Μπολσεβίκους μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Γερμανία.  Στο κείμενο που ακολουθεί ο Ίλυν, ύστερα από την τραυματική εμπειρία της Επανάστασης και του Εμφυλίου Πολέμου, επισημαίνει την ανάγκη που είχε το Ρωσικό έθνος για μία φυσική και πνευματική αριστοκρατία, την οποία θα διέκρινε το αγωνιστικό πνεύμα, η αυτοθυσία και η πίστη.  Αυτό το δοκίμιο που έχει κλείσει σχεδόν ένα αιώνα αποτελεί διαχρονικό μήνυμα εγρήγορσης και μεταστροφής, με ιδιαίτερα σημασία στους δύσκολους καιρούς μας.

Το Ιπποτικό Πνεύμα

Του Ιβάν Ίλυν
(απόδοση Μάριος Νοβακόπουλος/πηγή)

Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός , και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου (Ψαλμοί 51:10/50:12)

Μέσα από όλην την μεγάλη συζήτηση των ημερών μας, εν μέσω καταστροφής, τραγωδίας και απωλείας, σε διαφωνίες και πειρασμούς, πρέπει να θυμόμαστε ένα πράγμα και βάσει αυτού να ζούμε: τη συντήρηση και διάδοση ενός πνεύματος ιπποτικής υπηρεσίας.  Πρωτίστως μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς, και ύστερα στα παιδιά μας, τους φίλους μας και τους ομοϊδεάτες.  Πρέπει να προστατεύσουμε αυτό το πνεύμα ως κάτι ιερό.  Πρέπει να το ενισχύσουμε σε εκείνους που μας εμπιστεύονται, εκείνους που μας εκμυστηρεύονται και εκείνους που ζητούν την κατεύθυνση μας.  Αυτό είναι που πρέπει να προωθήσουμε στους ηγέτες και τους ποιμένες μας, επιμένοντας, ακόμη και απαιτώντας το.  Γιατί αυτό το πνεύμα είναι όπως ο αέρας και το οξυγόνο της Ρωσικής εθνικής σωτηρίας, και εάν κάποτε στέρευε, τότε αμέσως θα εγκαθίστατο μία ατμόσφαιρα σήψης και αποσύνθεσης, εμφανής ή κρύφιος μπολσεβικισμός.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Νόημα σε έναν κόσμο χωρίς


Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος*

Εδώ δεν θα κάνουμε κάποια εμβριθή ανάλυση ηθικής ή αισθητικής φιλοσοφίας. Ξεπερνάει τόσο τις σκοπιμότητες όσο και τις γνώσεις του γράφοντος. Παίζοντας όμως με κάποιες ιδέες και αναζητώντας διεξόδους από το ψυχοπνευματικό τέλμα μέσα στο οποίο σερνόμαστε σαν κοινωνία, θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε κάποιους πρακτικούς οδοδείκτες. Απλές και βασικές αρχές, λίγο σκόρπιες, ίσως αυθαίρετες, για να κατευθύνουμε τη ζωή μας σε σχέση με τον εαυτό μας αλλά και μέσα στον κόσμο.

Η ανθρώπινη κατάσταση είναι πολύ περίπλοκη και με τις ιδιοσυγκρασίες και τις δυσερμήνευτες πτυχές της έχει βασανίσει από χρόνων αμνημονεύτων φιλοσόφους, ψυχολόγους, ποιητές και θεολόγους. Αναζητούμε την τάξη, την πρόοδο και τη γαλήνη, είμαστε όντα με τη δυνατότητα της λογικής, γινόμαστε άθυρμα της βιολογίας μας, επαναστατούμε, αυτοκαταστρεφόμαστε, ξεπερνάμε τον εαυτό μας. Αυτοθυσία, κυνισμός, ωφελιμισμός, αλληλεγγύη, τρυφερότητα, έρωτας, φρικαλεότητα. Χαώδες το μωσαϊκό της ψυχής, όσο κι αν ακούραστοι μελετητές, εμπειρικοί ή ακαδημαϊκοί, αναγνωρίζουν μοτίβα λίγο πολύ προβλέψιμα. Από αυτό θα πάρουμε δύο τάσεις.

ΒΙΝΤΕΟ-Ήταν Έλληνες οι Επαναστάτες του 1821;


 Ορισμένες φορές, στην προσπάθεια να υποβαθμιστεί η σημασία της Επανάστασης του 1821 ως απελευθερωτικού αγώνος των Ελλήνων ή να αμφισβητηθεί ο εθνικός της χαρακτήρας, αντιτείνεται η ποικιλία των γλωσσών και των φυλών που πολέμησαν υπό τα ελληνικά λάβαρα.  Η εξέχουσα θέση των Αρβανιτών και των Βλάχων στην Εθνεγερσία και άλλους αγώνες του νεώτερου Ελληνισμού όμως δεν αρνείται την ελληνική εθνικότητα-αντίθετα δείχνει την ισχύ της και μέσα από τις επί μέρους διαφορές.

Ξεπερνάει τα όρια της σοβαρότητας να αναρωτιώμαστε εάν ο Κανάρης, η Μπουμπουλίνα και οι Σουλιώτες λόγιζαν εαυτούς Έλληνες ή αν ήταν κάποια «μειονότητα».

Στο τρίτο μέρος της συζήτησης του Μάριου Νοβακόπουλου (Cognosco Team) με τον Νικόλα Γιάννου στην εκπομπή Ballradio, προσπαθούμε να διαλευκάνουμε την υπόθεση.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

ΒΙΝΤΕΟ - Ο αυτοκράτορας Άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης

«Ο σταυρωθείς εγήγερται, ο μεγάλαυχος πέπτωκεν, ο καταπεσών και συντριβείς ανώρθωται».
Φωνές σαν αυτήν να ακούγονται από τον ουρανό την ώρα της μάχης, θαύματα και προφητείες ανάστασης συνοδεύουν στην λαϊκή συνείδηση της μικρασιατικής Ρωμιοσύνης τον βίο του καθήμενου στον εξόριστο αυτοκρατορικό θρόνο της Νικαίας, Ιωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη. Ο άνθρωπος αυτός υπήρξε μία από τις πιο γοητευτικές προσωπικότητες του Βυζαντινού Ελληνισμού , με ξεχωριστή θέση στην καρδιά της Μικρασιατικής μας κληρονομιάς.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:



Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Ο εξελληνισμός της Μικράς Ασίας ως τα βυζαντινά χρόνια


Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος*

Αν μία επικράτεια του Βυζαντίου μπορεί να αποκληθεί ο εδαφικός του κορμός, ο πρωτεύων οικονομικός του πνεύμονας ή η μεγαλύτερη πληθυσμιακή του δεξαμενή, αυτή θα ήταν αδιαμφισβήτητα η Μικρά Ασία.  Η χώρα αυτή, η περιβρεχόμενη από θάλασσα σε τρεις πλευρές (βορείως, από τον Εύξεινο Πόντο, δυτικά, από το Αιγαίο πέλαγος, και νοτίως, από την ανατολική Μεσόγειο θάλασσα) και διακρινόμενη σε σχέση με τη Μέση Ανατολή από την οροσειρά του Ταύρου και τον Ευφράτη, είχε περίοπτη θέση στη βυζαντινή ιστορία.  Για το μεγαλύτερο τμήμα της, αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης του ανατολικορωμαϊκού κράτος, την ηπειρωτική του ενδοχώρα. 

Η ελληνική Μέση Ανατολή: Παλαιστίνη και Συρία



Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος*

Παλαιστίνη

Την ελληνιστική εποχή η Παλαιστίνη υπήρξε μήλον της έριδος για την Πτολεμαϊκή δυναστεία του Βασιλείου της Αιγύπτου και την Σελευκιδική της Συρίας, με την τελευταία να επιτυγχάνει πλήρη έλεγχο μετά το 200 π.Χ.  Υπήρξε η αρχή μίας μακράς διαδικασίας αλληλεπίδραση του ελληνισμού με την υπάρχουσα κυρίαρχη πολιτιστική και εθνική  ομάδα, τους Ισραηλίτες.  Το αρχαιότατο και με τεράστια θρησκευτική παρακαταθήκη ισραηλιτικό έθνος στάθηκε διστακτικό προς τον νέο κατακτητή (ο οποίος ήλθε να διαδεχθεί μία μακρά σειρά Ασσυρίων, Βαβυλωνίων και Περσών δυναστών).  Όταν δε φάνηκε η διάθεση των Ελλήνων να διαδώσουν στους υπηκόους τους τη γλώσσα και τις συνήθειες τους, ένα μεγάλο μέρος της ισραηλιτικής κοινωνίας έφριξε, φοβούμενο μήπως υπό τη γοητεία, το κάλλος αλλά και την άνωθεν επιβολή του ελληνικού πολιτισμού, η προπατορική θρησκεία στο Θεό του Ισραήλ ξεθωριάσει.  Πάντως ο Αντίοχος Γ’, πρώτος σελευκίδης ηγεμών της χώρας απέδωσε αυτονομία για την Ιερουσαλήμ, προνόμια και φοροαπαλλαγές, ενώ το ισραηλιτικό έθνος αφέθηκε να κυβερνάται με τους πατροπαραδότους νόμους.  Οι Ισραηλίτες όμως, αντίθετα με τους περισσότερους υπό ελληνιστική κυριαρχία λαούς, έδειξαν σθεναρή αντίσταση στην αφομοίωση τους και στους ελληνικούς θεσμούς (εκπαιδευτικούς, αθλητικούς κ.α.).  Τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης είναι μάρτυρες της απέχθειας προς κάθε τι ελληνικό.  Οι φιλελληνικές προσπάθειες του αρχιερέως Ιάσονος να ιδρύσει ελληνικό γυμνάσιο και άλλα μέτρα εξελληνισμού της Ιερουσαλήμ προκάλεσε άγρια αντίδραση.  Η επανάσταση των Μακκαβαίων οδήγησε στην ήττα του Αντιόχου Δ’ και την ανεξαρτησία του Ισραήλ.

Η μάχη του Μυριοκεφάλου (1176) και το τέλος του Μανουήλ Κομνηνού

Φράγκοι ιππότες, σύμμαχοι των Βυζαντινών, αιφνιδιάζονται από το ιππικό των Σελτζούκων.

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος*

Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α' Κομνηνός (1143-1180) αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εξωτερικές απειλές από κάθε κατεύθυνση, ενώ ενεπλάκη και σε διάφορες φιλόδοξες εκστρατείες (Ιταλία, Αίγυπτος), συνήθως με δυσμενή αποτελέσματα.  Παρά ταύτα το κύριο βάρος της βυζαντινής στρατιωτικής πολιτικής έπεφδτε στη Μικρά Ασία, την καρδιά της αυτοκρατορίας σημαντικό τμήμα της οποίας κατείχαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι.

Ύστερα από κάποιες συγκρούσεις στην αρχή της θητείας του, ο Μανουήλ επανέλαβε την αντεπίθεση κατά των Σελτζούκων μεταξύ 1158 και 1161 και τους εξανάγκασε σε συνθηκολόγηση.  Η συνθήκη με τον σουλτάνο Κιλίτζ Αρσλάν Β’ το 1162 προέβλεπε την παραχώρηση στο Βυζάντιο ορισμένων οχυρών, μεταξύ των οποίων και η σημαντική πόλη της Σεβάστειας, στην Ποντική Καππαδοκία.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

cognoscoteam.gr

cognoscoteam.gr
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗΣ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Οι μεγάλοι βουβοί της ιστορίας και το δυστύχημα του Ελληνισμού

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος* Ο άνθρωπος είναι ζώο κοινωνικό, το οποίο ορίζεται σε τεράστιο βαθμό από την αλληλεπίδραση και επι...