Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λέων Γ' ο Ίσαυρος

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 4-3-2015

Ο Λέων γεννήθηκε στη Γερμανίκεια της Συρίας το 685, λαμβάνοντας το όνομα Κόνων. Λίγο μετά τη γέννηση του, η οικογένειά του μετοίκησε στη Θράκη. Εκεί, μεγαλώνοντας, μπήκε στην υπηρεσία του Ιουστινιανού του Β’ και ανελίχθηκε στη στρατιωτική  ιεραρχία.
Το 717 ήταν πλέον στρατηγός του θέματος των Ανατολικών. Η αυτοκρατορία είχε πέσει σε αναρχία από την κακοδιοίκηση και τις εισβολές και έτσι αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί επαναστατώντας. Χωρίς αντίσταση κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, καθαίρεσε τον Θεοδόσιο Γ’ (τον οποίο δια της βίας είχαν ενθρονίσει οι άλλοι στρατηγοί) και ανέλαβε τα ηνία της αυτοκρατορίας την πιο κρίσιμη στιγμή. Λίγους μήνες μετά, η Κωνσταντινούπολη βρέθηκε πολιορκημένη από τους Άραβες, που για δεύτερη φορά θα προσπαθούσαν να την αλώσουν.
Καλά προετοιμασμένη για πολιορκία, η Πόλη άντεξε. Οι μουσουλμανικές δυνάμεις, τσακισμένες από την πυρπόληση του στόλου τους, το βαρύ χειμώνα και τις αποστασίες, διαλύθηκαν τελικά το 718 από τους Βουλγάρους που οι Ρωμαίοι είχαν καλέσει σε βοήθεια. Τις επόμενες δεκαετίες ο πόλεμος συνεχίστηκε, με αποκορύφωμα τη σαρωτική νίκη των ανατολικορωμαϊκών στρατευμάτων υπό τον Λέοντα και τον υιό του Κωνσταντίνο στον Ακροηνό της Φρυγίας το 740.
Πέραν των στρατιωτικών του επιτευγμάτων, ο Λέων έμεινε στην ιστορία κυρίως για τη θρησκευτική του πολιτική. Αυτός ήταν που το 726 εγκαινίασε την Εικονομαχία, τη μεγάλη διαμάχη που τάραξε τον ανατολικό χριστιανισμό και την αυτοκρατορία. Επηρεασμένος από τις ανεικονικές αντιλήψεις της Ανατολής (μουσουλμάνοι, εβραίοι, μικρασιατικές αιρέσεις) και επιθυμώντας να υποτάξει την Εκκλησία και να περιορίσει τη δύναμη και την επιρροή της, απαγόρευσε τη λατρεία των εικόνων. Η κοινωνία διχάστηκε σε εικονομάχους μεταρρυθμιστές και ορθοδόξους εικονοφίλους, και η αναταραχή ήταν τεράστια. Οι δυτικές επαρχίες (Ελλάδα, Ιταλία) επαναστάτησαν, όμως η κίνηση κατεπνίγη. Η τέχνη δέχθηκε μεγάλο πλήγμα λόγω της ουσιαστικής απαγόρευσης της αγιογραφίας.  Προκλήθηκε δε ρήξη με τον Πάπα της Ρώμης, ο οποίος αγανακτισμένος στράφηκε προς τους Φράγκους για υποστήριξη, με τον Λέοντα να απαντάει με αφαίρεση του Ιλλυρικού (Ελλάδα και δυτικά Βαλκάνια) από την παπική δικαιοδοσία. Η εικονομαχία έμελε να διχάσει την αυτοκρατορία για 100 περίπου χρόνια.
Πολύ σημαντικό υπήρξε το νομοθετικό έργο του Λέοντος. Ανανέωσε εκ βάθρων το νομικό σύστημα και έθεσε μια νέα βάση δικαίου, σημαντικά διαφοροποιημένη από το ιουστινιάνειο. Η «Εκλογή», όπως ονομάστηκε, ενίσχυσε το θεσμό της οικογένειας και τη θέση της γυναίκας, απαγόρευσε την παλλακεία, διευκόλυνε τους γάμους ετεροδόξων, εξίσωσε πλουσίους και πτωχούς στο ποινικό σύστημα, ενώ περιόρισε την επιβολή της θανατικής ποινής αντικαθιστώντας την κυρίως με ακρωτηριασμούς. Ο δε «Γεωργικός νόμος» κατήργησε το θεσμό των εξαρτημένων καλλιεργητών, θωρακίζοντας τους μικροϊδιοκτήτες από τους άρπαγες αριστοκράτες μεγαλοκτηματίες.
Ο Λέων πέθανε το 741. Υπήρξε σπουδαίος αυτοκράτωρ, σωτήρια ικανός στρατιωτικός και πεφωτισμένος νομοθέτης. Η δε απόσπαση της Ελλάδος από την παπική δικαιοδοσία, κατά τηνάποψη του γράφοντος, απέβη σωτήρια για τη διαφύλαξη της συνείδησης και την ταυτότητα της Ρωμιοσύνης, αν και τότε δε θα μπορούσε να το γνωρίζει. Η αβελτηρία του στα θρησκευτικά θέματα τον παρέδωσε στη μήνι των ιστορικών της (εν τέλει νικήτριας) ορθόδοξης παράταξης. Η αποκατάσταση της υστεροφημίας του έγινε πρώτα από τον Παπαρρηγόπουλο, ο οποίος αν και ορθόδοξος επαίνεσε τη γενική κρατική μεταρρύθμιση.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ορθοδοξία, Καθολικισμός και Πόλεμος

ΙΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Αντίβαρο 14-11-2017
Ο Ιησούς Χριστός έμεινε γνωστός μεταξύ άλλων για την ηπιότητα και πραότητα του.  Δίδασκε τους μαθητές του να απέχουν από τη βία, να μην εκδικούνται, να συγχωρούν, να μην ανταποδίδουν το κακό.  Είναι τα έργα της ειρήνης και της συμφιλίωσης που αρέσουν στο Θεό, και οι χριστιανοί οφείλουν να εργάζονται, τόσο στην προσωπική όσο και στη δημόσια ζωή, για την ομόνοια, την καλοσύνη και την ευσπλαχνία.  Όταν στη Γεσθημανή ο Πέτρος τραυμάτισε με το μαχαίρι του τον Μάλχο, έναν από το εβραϊκό πλήθος που είχε έρθει να συλλάβει το Χριστό, ο τελευταίος τον θεράπευσε και έλεγξε το μαθητή του «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν λάβης» (η φράση «όποιος σκοτώνει με ξίφος θα πεθάνει με ξίφος» επαναλαμβάνεται συχνά στην Παλαιά Διαθήκη).

Emile Durkheim: θρησκεία, ανομία, αυτοκτονία

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  ΙΝΣΠΟΛ 17-9-2016 Προτού αναλυθεί το εάν η αποχριστιανοποίηση αποτελεί παράγοντα της κρίσης του δυτικού πολιτισμού, είναι σημαντικό να ερευνηθεί αν έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις περί αυτού από διανοητές που έζησαν και στοχάστηκαν την περίοδο του εκείνη ξεκινούσε.  Η αξία των προειδοποιήσεων αυτών είναι ακόμη μεγαλύτερη, όταν εκφέρονται από ανθρώπους όχι οπαδούς της παλαιάς χριστιανικής τάξης πραγμάτων. Σχέσεις θρησκείας και κοινωνίας Ο Αιμίλιος Ντύρκεμ (Emile Durkheim, Γαλλία 1858-1917) συστηματοποίησε και ανέπτυξε την κοινωνιολογία και παράλληλα με τους περίπου συγχρόνους του Μαρξ και Βέμπερ την καθιέρωσε ως πλήρη επιστήμη.  Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας και κοινωνιολογικής έρευνας του Ντύρκεμ προσανατολίστηκε στη μετάβαση από την προνεωτερικότητα τη νεωτερικότητα, και πως οι σύγχρονες κοινωνίες ανταποκρίνονται στην έκλειψη των ηθών και των δομών των παραδοσιακών προκατόχων τους.  Στα πλαίσια αυτά, η αποδυνάμωση της θρησκείας και η επίδραση της στην κοινωνική σταθερό…

Γαλλικές εκλογές: Φιγιόν, Λεπέν και στο βάθος... Βανδέα

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 30-11-2016

Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε σε πιο ενδιαφέροντες καιρούς.  Για όσους ασχολούνται με την πολιτική επιστήμη, το 2016 είναι ένας θησαυρός ανατροπών, συνταρακτικών γεγονότων και ραγδαίων ανακατατάξεων.  Μετά την επικράτηση του Francois Fillon στις εσωκομματικές εκλογές της γαλλικής κεντροδεξιάς, πλέον είναι επίσημο [1].  Την προεδρία της Γαλλίας, της πατρίδας του Διαφωτισμού, της ριζοσπαστικότητας και της εκκοσμίκευσης, διεκδικεί αφ’ ενός μία ακροδεξιά εθνικίστρια και αφ’ ετέρου ένας ρωμαιοκαθολικός δεξιός υπερσυντηρητικός από την ευρύτερη περιφέρεια της… Βανδέας.  Ξαφνικά η Le Pen απειλείται από τα δεξιά, με τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας να κοιτούν αμήχανα, προσπαθώντας να δουν ποιος υποψήφιος θα είναι το «μη χείρον».