Μιας και έχουν οι πάντες μια τοποθέτηση να κάνουν για την ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα, θέλω να σχολιάσω κάτι, σχετικά με την όψιμη εθνική ανάταση, σε κάθε εξ Εσπερίας έπαινο για την προσφορά και την διαχρονική οφειλή στην αραχαιότητα.
Ο "θαυμασμός του πολιτισμού" που προβάλλει ο Ρούμπιο (ή παλιότερα ο Ομπάμα) έχει πονηριά μέσα. Όταν οι δυτικοί μιλούν για την αρχαία Ελλάδα, δεν συνυπολογίζουν τη νέα Ελλάδα ως κάτι σχετικό, ως μια συνέχεια της πρώτης. Έχουν την εντελώς δική τους σχέση με την αρχαιότητα, διαμορφωμένη στο δικό τους περιβάλλον και με τις δικές τους προσθήκες και ερμηνείες, και είναι μέγα σφάλμα να κολακευόμαστε εμείς.
Κι αν οι Έλληνες είχαν εξαφανιστεί όπως οι Χετταίοι, κι αν η γη τους είχε μείνει ακατοίκητη ή είχε αποικισθεί από Κινέζους, ο δυτικός κλασσικισμός θα ήταν ακριβώς ο ίδιος, η Πνύκα θα είχε την ίδια σημασία - διότι "προσκυνούν" κάτι νεκρό, ή που το νομίζουν νεκρό, ή στην καλύτερη περίπτωση ζωντανό μέσω εκείνων και μόνο εκείνων. Κάπου-κάπου λένε ότι "χρωστάνε" στην αρχαία Ελλάδα - δεν θεωρούν φυσικά ότι οι... οφειλές θα είχε κανένα νόημα να προσφερθούν στη νέα. Για αυτό και ο φιλελληνισμός του 1821 υπήρξε νομίζω μάλλον πρόσκαιρο φαινόμενο.
Εμείς φυσικά, στο ναρκισσισμό μας, νομίζουμε πως οι έπαινοι πάνε σε εμάς. Φουσκώνουμε σαν γαλοπούλες ενώ έχουμε προ πολλού εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να δημιουργήσουμε πολιτισμό, να γίνουμε και εμείς ερμηνευτές του τι σημαίνει η αρχαία κληρονομιά, να κάνουμε κάτι αυτόφωτο. Αυτό φάνηκε φερ' ειπείν και στον καυγά για την Μαύρη Ελένη της Οδύσσειας του Νόλαν, όπου έμεινε παραπίσω πως δεν υπήρχαν Έλληνες ηθοποιοί - θα μας αρκούσε το λευκό χρώμα της επιδερμίδας για να νιώσουμε κάποια... συμπερίληψη!
Η λατρεία του αρχαίου κλέους, τόσο σημαντική σε κάθε Έλληνα επίγονο, και στην ελληνιστική και στη βυζαντινή εποχή ως και στα χειρότερα χρόνια της τουρκοκρατίας, θα μπορούσε να γίνει εργαλείο εθνικής απελευθέρωσης, έμπνευση πολιτιστικής δημιουργίας και ατομικής ηθικής βελτίωσης. Έχει γίνει δυστυχώς το δόλωμα της πολιτιστικής (αλλά και της κανονικής, πολιτικοοικονομικής) αποικιοκρατίας. Για να αποδείξουμε την ελληνικότητά μας πρέπει να πειθαρχούμε στα εκάστοτε ξένα κέντρα.
(Χώρια που η αρχαιολατρία και η αρχαιοκεντρική παιδεία των πάλαι δυτικών ελίτ έχει εκπνεύσει εδώ και δεκαετίες. Χώρια που η ίδια η εννοιολόγηση και εκκίνηση του "δυτικού" πολιτισμού ή της "Ευρώπης" από την αρχαία Ελλάδα και Ρώμη έχει σοβαρά κενά και δεν την χρησιμοποιούν πολλοί και σημαντικοί - και διόλοι αντιδυτικοί - μελετητές (Toynbee, Spengler, Le Goff, Κανελλόπουλος. Χώρια που έγινε η Πνύκα προεκλογικό σποτ, κι ότι ήρθε ο Ρούμπιο να "επιστρατεύσει" την Ελλάδα στους αμερικανικούς πολέμους).
Χώρια που στην ιστορία του κόσμου κανείς δε χρωστάει τίποτε σε κανέναν... ούτε στους Έλληνες για τη δημοκρατία, ούτε στους Κινέζους για την πυξίδα, ούτε στους Ινδούς για τους αριθμούς, ούτε στους Αμερικανούς για το ίντερνετ...
(Ο τίτλος προέρχεται από ευφυέστατο πολιτικό σποτάκι του ΚΚΕ, στις εκλογές του 2012)
