Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ρωμιοσύνη και Ελληνική συνείδηση: 2ο μέρος

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 10-6-2015

Η κήρυξη της ανεξαρτησίας  της Ελλάδος το 1830 βρήκε δύο ιδεολογίες να αντιπαλεύουν με τρόπαιο την ταυτότητα του Γένους.  Η πρώτη, ζώσα στην αντίληψη εκατομμυρίων από τη Χιμάρα ως την Τραπεζούντα, στηριζόταν σε αυτό που λέμε Ρωμιοσύνη:  τη συνείδηση της συνέχειας και διαδοχής του λαού και των αρχών της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.  Η συσπείρωση γύρω από την Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ο υπ’ αριθμόν ένα δεσμός, που ένωνε πληθυσμούς ελληνικούς, ελληνογενείς ή και αλλοφύλους, οι οποίοι όμως αναγνώριζαν τη Ρωμανία ως κοινή πολιτεία.
Η δεύτερη ήταν τέκνο του Διαφωτισμού.  Επηρεασμένη από την αποστροφή για το μεσαιωνικό παρελθόν, με πιο κριτική στάση έναντι στην Εκκλησία, έβλεπε την Παλιγγενεσία  ως αρχαιοελληνική αναβίωση.  Διότι ακριβώς ήταν η εσωτερίκευση της εικόνας την οποία είχαν πλάσει για τη νεώτερη Ελλάδα οι δυτικοί μέσα στο μυαλό τους, την αναβίωση του Χρυσού Αιώνος.  Έρχονταν οι ρομαντικοί Φιλέλληνες στην Ελλάδα κι απορούσαν βλέποντας Ανατολίτες ανάμεσα στα ιερά μάρμαρα.

Με την άφιξη του Όθωνος το 1832 και την εγκαθίδρυση της Βαυαροκρατίας, οι νέοι κυβερνήτες θέλησαν να κάνουν τη φαντασίωση τους πράξη.  Ξεκίνησε μία διαδικασία εισαγωγής δυτικοτρόπων ιδεών και αντιλήψεων.  Πολλές ήταν απαραίτητες για να συγκροτηθεί το νεότευκτο κράτος, αλλά έγιναν και κάποιες που ανέτρεψαν την πολιτιστική τάξη.  Τέτοια ήταν η κρατικοποίηση της Εκκλησίας, η κατάργηση των κοινοτήτων και (στο θέμα μας) η αποβολή της ως τότε ταυτότητας χάριν ενός πνεύματος «αρχαιοπρεπούς».  Σχεδόν διακόσια έτη τώρα, αυτός ο κρατικός Κοραϊσμός έχει παραμείνει ιερός και απαραβίαστος.  Το ρωμαίικο πνεύμα έμεινε λανθάνων αλλά ζωντανό στη λαϊκή ψυχή, αλλά και στο έργο του Παπαδιαμάντη, του Δραγούμη, του Γιαννόπουλου.
Εν ολίγοις, το μεσαιωνικό παρελθόν του Γένους ερρίφθη στον κάλαθο της ιστορίας.  Παρά τις σοβαρές προσπάθειες να αποδειχθεί η χρονολογική ενότητα του Ελληνισμού (κυρίως μέσα από το έργο του Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου), η γενικότερη νοοτροπία δεν βοήθησε να αναπτυχθεί συνείδηση συνέχειας στον τομέα αυτό.  Μόνο στα πλαίσια της Μεγάλης Ιδέας έβγαινε από το φέρετρο λίγο ο Μαρμαρωμένος, για να πεταχτεί γρήγορα πίσω όταν δεν ήταν πια χρήσιμος. Η Ελλάδα είναι πάνω απ’ όλα (όπως έλεγε η Βλαχοπούλου) «κολώνα και χλαμύδα».
Η υιοθέτηση του γερμανικού όρου «Βυζαντινός» για τη μεσαιωνική Ρωμανία υπήρξε τεράστια ήττα, και δημιούργησε μία πρωτοφανή σχιζοφρένεια. Στην ιστορία μιλάμε για Έλληνες, γύρω στο 300 ξεφυτρώνουν οι Βυζαντινοί και το 1204 επανεμφανίζονται τα ελληνικά κράτη και συνυπάρχουν με τη βυζαντινή ορολογία ως το 1453. Η σύγχυση αυτή δημιουργεί κωμικοτραγικές καταστάσεις, όπου ο Νεοέλληνας αδυνατεί να ταυτιστεί με τους «Βυζαντινούς» διότι ήσαν Ρωμαίοι και όχι Έλληνες. Τελευταία έχουν προστεθεί και νέο-ειδωλολατρικές θεωρίες περί… γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Ορθοδόξους Ρωμαίους.  Πάνω στην αρχαιοελληνική μανία στηρίχθηκε η πάταξη της πολυγλωσσίας,  οι μαζικές αλλαγές τοπωνυμίων, η αδυναμία χρήσης της Ορθοδοξίας με τον ορθό τρόπο ως διπλωματικού εργαλείου, η ενιαία διδασκαλία της διαχρονικής ελληνικής γλώσσας. Και όλο αυτό εντασσόμενο στο ευρύτερο σύμπλεγμα κατωτερότητας-σύνδρομο μιμητισμού προς την Ευρώπη, που ξεπερνά το θέμα του άρθρου.
Όπως λαμπρά έδειξε ο Παπαρρηγόπουλος, το έθνος μας μετασχηματίστηκε. Οι εκχριστιανισμένοι Έλληνες μαζί με τους λοιπούς ομοδόξους σχημάτισαν τη Ρωμιοσύνη, η οποία υποδουλώθηκε, ο πυρήνας της αναστήθηκε και ως σήμερα ζει. Είμαστε κοινωνοί του μεγαλείου και της δόξας των Αθηναίων και των Λακεδαιμονίων όχι με άλματα προς τα πίσω ή γενετικές αναλύσεις (που πηγάζουν από ξενόφερτες ρατσιστικές ασυναρτησίες περί καθαρότητας του αίματος), αλλά ως γιοι και κόρες των Ρωμαίων, οι οποίοι πάντα είχαν αγάπη και κριτική αντίληψη για το ελληνικό Αγαθό. Και για να πούμε την αλήθεια, πολύ πληρέστερα από τον κάθε Διαφωτιστή.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ορθοδοξία, Καθολικισμός και Πόλεμος

ΙΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Αντίβαρο 14-11-2017
Ο Ιησούς Χριστός έμεινε γνωστός μεταξύ άλλων για την ηπιότητα και πραότητα του.  Δίδασκε τους μαθητές του να απέχουν από τη βία, να μην εκδικούνται, να συγχωρούν, να μην ανταποδίδουν το κακό.  Είναι τα έργα της ειρήνης και της συμφιλίωσης που αρέσουν στο Θεό, και οι χριστιανοί οφείλουν να εργάζονται, τόσο στην προσωπική όσο και στη δημόσια ζωή, για την ομόνοια, την καλοσύνη και την ευσπλαχνία.  Όταν στη Γεσθημανή ο Πέτρος τραυμάτισε με το μαχαίρι του τον Μάλχο, έναν από το εβραϊκό πλήθος που είχε έρθει να συλλάβει το Χριστό, ο τελευταίος τον θεράπευσε και έλεγξε το μαθητή του «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν λάβης» (η φράση «όποιος σκοτώνει με ξίφος θα πεθάνει με ξίφος» επαναλαμβάνεται συχνά στην Παλαιά Διαθήκη).

Emile Durkheim: θρησκεία, ανομία, αυτοκτονία

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  ΙΝΣΠΟΛ 17-9-2016 Προτού αναλυθεί το εάν η αποχριστιανοποίηση αποτελεί παράγοντα της κρίσης του δυτικού πολιτισμού, είναι σημαντικό να ερευνηθεί αν έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις περί αυτού από διανοητές που έζησαν και στοχάστηκαν την περίοδο του εκείνη ξεκινούσε.  Η αξία των προειδοποιήσεων αυτών είναι ακόμη μεγαλύτερη, όταν εκφέρονται από ανθρώπους όχι οπαδούς της παλαιάς χριστιανικής τάξης πραγμάτων. Σχέσεις θρησκείας και κοινωνίας Ο Αιμίλιος Ντύρκεμ (Emile Durkheim, Γαλλία 1858-1917) συστηματοποίησε και ανέπτυξε την κοινωνιολογία και παράλληλα με τους περίπου συγχρόνους του Μαρξ και Βέμπερ την καθιέρωσε ως πλήρη επιστήμη.  Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας και κοινωνιολογικής έρευνας του Ντύρκεμ προσανατολίστηκε στη μετάβαση από την προνεωτερικότητα τη νεωτερικότητα, και πως οι σύγχρονες κοινωνίες ανταποκρίνονται στην έκλειψη των ηθών και των δομών των παραδοσιακών προκατόχων τους.  Στα πλαίσια αυτά, η αποδυνάμωση της θρησκείας και η επίδραση της στην κοινωνική σταθερό…

Γαλλικές εκλογές: Φιγιόν, Λεπέν και στο βάθος... Βανδέα

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 30-11-2016

Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε σε πιο ενδιαφέροντες καιρούς.  Για όσους ασχολούνται με την πολιτική επιστήμη, το 2016 είναι ένας θησαυρός ανατροπών, συνταρακτικών γεγονότων και ραγδαίων ανακατατάξεων.  Μετά την επικράτηση του Francois Fillon στις εσωκομματικές εκλογές της γαλλικής κεντροδεξιάς, πλέον είναι επίσημο [1].  Την προεδρία της Γαλλίας, της πατρίδας του Διαφωτισμού, της ριζοσπαστικότητας και της εκκοσμίκευσης, διεκδικεί αφ’ ενός μία ακροδεξιά εθνικίστρια και αφ’ ετέρου ένας ρωμαιοκαθολικός δεξιός υπερσυντηρητικός από την ευρύτερη περιφέρεια της… Βανδέας.  Ξαφνικά η Le Pen απειλείται από τα δεξιά, με τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας να κοιτούν αμήχανα, προσπαθώντας να δουν ποιος υποψήφιος θα είναι το «μη χείρον».