Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Η νίκη του Νότου στον Αμερικανικό Εμφύλιο: μία εναλλακτική ιστορία

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 20-5-2015

Το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου είναι γνωστό:  ο Βορράς κατέβαλε το Νότο, διαφύλαξε την ενότητα των ΗΠΑ και τερμάτισε τη δουλεία.  Η νίκη αυτή δεν επιτεύχθηκε εύκολα.  Σε αρκετές περιπτώσεις οι επιθέσεις του Νότου έφεραν σε δύσκολη θέση το Βορρά, με την Ουάσινγκτον να σώζεται την τελευταία στιγμή.  Στα αρχικά στάδια του πολέμου ένα συντριπτικό πλήγμα που θα κατέστρεφε τις δυνάμεις της Ένωσης ήταν απολύτως δυνατό.
Επί αυτού θα δομηθεί το εναλλακτικό μας σενάριο:  Κάπου στο 1861-2 η Συνομοσπονδία κατάγει τέτοια νίκη και εξαναγκάζει την Ένωση να αποδεχτεί την απόσχιση.  Οι Νότιες πολιτείες ανεξαρτητοποιούνται, σίγουρα προστίθενται σε αυτές οι συνοριακές δουλοκτητικές πολιτείες.  Με τα σύνορα της Συνομοσπονδίας ως το Ντελαγουέαρ, ίσως η πρωτεύουσα των ΗΠΑ να μεταφερόταν σε ασφαλέστερο μέρος.  Θα κατοχυρώνονταν δε στη Συνομοσπονδία εκτεταμένες επικράτειες στη Δύση.  Ο Νότος θα λάμβανε πολεμικές αποζημιώσεις, και το γενικότερο ηθικό και οικονομικό βάρος της ήττας θα προκαλούσε σοβαρή αναταραχή και κρίση στο Βορρά, από την οποία θα αργούσε να ανακάμψει.

Αναγνωρισμένο κράτος πλέον, ο Νότος θα μπορούσε να συνάψει εμπορικές σχέσεις με την Ευρώπη, ιδίως με τη Μεγάλη Βρετανία που τόσο χρειαζόταν το βαμβάκι.  Ένα μέρος της ευρωπαϊκής μετανάστευσης θα εκτρεπόταν από το Βορρά (τα 7/8 τότε) στο Νότο.  Στον οικονομικό τομέα, οι φυτείες βαμβακιού και καπνού θα στήριζαν το Νότο, με την εκβιομηχάνιση να επέρχεται με μέτριους ρυθμούς.  Τα πετρέλαια του Τέξας θα έδιναν σημαντική αναπτυξιακή ώθηση.
Το ακανθώδες θέμα της δουλείας θα προκαλούσε σφοδρές πολιτικές διαμάχες, λόγω των οικονομικών συμφερόντων που εξαρτώντο από αυτήν.  Καθώς όμως η παγκόσμια τάση ήταν προς την κατάργηση, ο Νότος αναπόφευκτα θα ακολουθούσε.  Θα υιοθετείτο μία μέση λύση σταδιακής απελευθέρωσης με περιορισμένα δικαιώματα.  Η ύπαρξη εκατομμυρίων πολιτών β’ κατηγορίας θα ήταν διαρκής πονοκέφαλος και αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε βία και εξεγέρσεις.  Ίσως οι Νότιοι να επιχειρούσαν να αποικίσουν μερικούς απελευθέρους στο εξωτερικό, όπως προσπάθησε το 1822 ο Μονρόε (Λιβερία) και το 1862 ο Λίνκολν (Αϊτή).  Όπως και στην πραγματική ιστορία, η χειραφέτηση των μαύρων θα έπαιρνε καιρό και θα συνοδευόταν από μαζικούς αγώνες.  Και καθώς στο Νότο η λευκή πλειοψηφία είναι εύθραυστη (ενώ στις ενιαίες ΗΠΑ το ποσοστό των μαύρων είναι σχετικά μικρό), η αντίδραση της θα ήταν πολύ δυναμική.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν θα υπήρχε η μεγάλη, ενιαία βορειοαμερικανική υπερδύναμη, που θα κηδεμόνευε ολόκληρη την ήπειρο και θα εξελισσόταν στη σύγχρονη κοσμοκρατορία.  Ακόμη και αν δεν ξεσπούσε κάποιος νέος πόλεμος, ο ανταγωνισμός Βορρά και Νότου θα επιβάρυνε τις οικονομίες τους και θα απέτρεπε την εξωστρέφεια.  Η αμερικανική επιρροή στη σύγχρονη ιστορία, πολιτική, οικονομία και πολιτισμό θα ήταν μικρότερη.  Άγνωστη είναι η πιθανή συμμετοχή των βορειοαμερικανικών κρατών στους μεγάλους ευρωπαϊκούς πολέμους του 20ου αιώνα, και από εκεί στις διεθνείς ισορροπίες ισχύος, τις τεχνολογικές εξελίξεις, την καπιταλιστική ανάπτυξη κ.α.
Βεβαίως όλο το παίγνιο των προβλέψεων, παρ’ ότι γοητευτικό, δεν προσφέρει καμία σιγουριά.  Και τα πιο ασήμαντα γεγονότα μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες αντιδράσεις.  Όπως και να έχει, το βέβαιο είναι πως με έναν ελεύθερο και ανεξάρτητο Νότο, ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

cognoscoteam.gr

cognoscoteam.gr
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗΣ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Ο Βυζαντινός στρατός της δυναστείας των Κομνηνών: το ξίφος του αυτοκράτορα

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος* Όταν ο Αλέξιος Α' Κομνηνός ανέτρεψε το Νικηφόρο Γ' Βοτανειάτη το 1081 και στέφθηκε αυτοκράτ...