Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιωάννης Β' Κομνηνός "ο καλός"

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 18-3-2015

Ο Ιωάννης Κομνηνός, μία από τις πιο αξιοθαύμαστες προσωπικότητες της βυζαντινής ιστορίας, γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1087 στο πορφυρό δωμάτιο των ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης. Γονείς του ήταν ο Αλέξιος Α’ Κομνηνός, που έσωσε τη Ρωμανία από την καταστροφή χάρις τη διπλωματική του μεγαλοφυΐα και η Ειρήνη Δούκαινα. Κατά το συνήθειο στέφθηκε συμβασιλέας σε νηπιακή ηλικία (1092), υποσκελίζοντας έτσι στη σειρά διαδοχής την αδελφή του και διάσημη ιστορικό Άννα Κομνηνή.  Το 1104 νυμφεύθηκε την Πιρόσκα (μετέπειτα Αγία Ειρήνη) της Ουγγαρίας. Το 1118 με το θάνατο του πατέρα του, ο Ιωάννης ανήλθε στο θρόνο, καταστέλλοντας τις συνωμοσίες της αδελφής και της μητέρας του.

Ο Ιωάννης είχε πολλά προτερήματα, τόσο βασιλικά όσο και ατομικά. Ήταν σοφός κυβερνήτης, γενναίος πολεμιστής και έξυπνος στρατηγός, όσο και ήπιος, λιτός και ευσεβής άνθρωπος. Σε μια εποχή που χαρακτηριζόταν από ωμή βία και νόμο εξαιρετικά σκληρό, κατήργησε όσο βασίλευε τη θανατική ποινή και τον ακρωτηριασμό, κερδίζοντας την επωνυμία «Καλοϊωάννης».
Η βασιλεία του Καλοϊωάννη ήταν μία σειρά από αδιάκοπους πολέμους, με τον αυτοκράτορα να μάχεται διαρκώς. Το 1119 εκστράτευσε στη νότια Μικρά Ασία ελευθερώνοντας τις ακτές από τον ζυγό των Σελτζούκων, εναντίων των οποίων κατήγαγε συντριπτικά πλήγματα. Το 1122 επέστρεψε στην Ευρώπη όπου απέκρουσε τις επιδρομές των Πετσενέγκων, με αποφασιστικό τρόπο στην μάχη της Βερόης (Βουλγαρία). Επίσης, στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, ο Ιωάννης αντιμετώπισε τα επαναστατικά κινήματα των Σέρβων και τις εισβολές των Ούγγρων, νικώντας αμφοτέρους. Αντίθετα, οι προσπάθειες να απαλλαγεί η Ρωμανία από τον ασφυκτικό κλοιό των βενετικών εμπόρων απέτυχε λόγω της αδυναμίας αναχαίτισης των στόλων της Γαληνοτάτης, που λεηλάτησαν τα νησιά του Αιγαίου.
Η δεκαετία του 1130 είδε την ανανέωση της βυζντινής δράσης στην Ανατολή, με τον Ιωάννη να σφυροκοπά το σουλτανάτο του Ρουμ και το εμιράτο των Δανισμενιδών, προωθώντας τα σύνορα προς ανατολάς. Τα νέα αποκτήματα ήταν επισφαλή και πολλές πόλεις άλλαζαν χέρια εύκολα, αλλά πλέον οι Βυζαντινοί είχαν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Το 1137-8 ο Ιωάννης κατέλαβε την Κιλικία υποτάσσοντας τους Αρμένιους και ανάγκασε τα Σταυροφορικά Κράτη να δηλώσουν υποταγή. Βυζαντινοί και Σταυροφόροι ανέλαβαν κοινή εκστρατεία, με την οποία οι τελευταίοι θα καταλάμβαναν τη μουσουλμανική Συρία και οι Βυζαντινοί θα έπαιρναν τα παράλια. Όμως η διπροσωπία και η απροθυμία των Σταυροφόρων ενόχλησε τον Ιωάννη, που εγκατέλειψε την πολιορκία του Σαϊζάρ.
Το 1142 ο Ιωάννης επέστρεψε στη Μικρά Ασία για κάποιες αψιμαχίες με τους Τούρκους. Όταν όμως επέστρεψε στην Ανατολή και είδε ότι οι Σταυροφόροι δεν τον παραδέχονταν ως κυρίαρχο και δεν αναγνώριζαν τη ρωμαϊκή υπεροχή, επέστρεψε στην Κιλικία για να διαχειμάσει και να οργανώσει εκστρατεία. Εκεί, κατά τη διάρκεια κυνηγιού αγριοχοίρων τον τραυμάτισε δηλητηριασμένο βέλος.  Ο αυτοκράτωρ δεν έδωσε σημασία, όμως η πληγή πρήστηκε και σάπισε. Γρήγορα ο Ιωάννης βρέθηκε στην κλίνη του θανάτου. Στις τελευταίες αγωνιώδεις στιγμές του, έλυσε το θέμα της διαδοχής, ορίζοντας νέο ηγεμόνα τον τέταρτο υιό του Μανουήλ. Στις 8 Απριλίου 1143 ο Καλοϊωάννης παρέδωσε το πνεύμα. Πίσω του, μία αυτοκρατορία θρηνούσε τον ποιμένα της.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ορθοδοξία, Καθολικισμός και Πόλεμος

ΙΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Αντίβαρο 14-11-2017
Ο Ιησούς Χριστός έμεινε γνωστός μεταξύ άλλων για την ηπιότητα και πραότητα του.  Δίδασκε τους μαθητές του να απέχουν από τη βία, να μην εκδικούνται, να συγχωρούν, να μην ανταποδίδουν το κακό.  Είναι τα έργα της ειρήνης και της συμφιλίωσης που αρέσουν στο Θεό, και οι χριστιανοί οφείλουν να εργάζονται, τόσο στην προσωπική όσο και στη δημόσια ζωή, για την ομόνοια, την καλοσύνη και την ευσπλαχνία.  Όταν στη Γεσθημανή ο Πέτρος τραυμάτισε με το μαχαίρι του τον Μάλχο, έναν από το εβραϊκό πλήθος που είχε έρθει να συλλάβει το Χριστό, ο τελευταίος τον θεράπευσε και έλεγξε το μαθητή του «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν λάβης» (η φράση «όποιος σκοτώνει με ξίφος θα πεθάνει με ξίφος» επαναλαμβάνεται συχνά στην Παλαιά Διαθήκη).

Emile Durkheim: θρησκεία, ανομία, αυτοκτονία

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  ΙΝΣΠΟΛ 17-9-2016 Προτού αναλυθεί το εάν η αποχριστιανοποίηση αποτελεί παράγοντα της κρίσης του δυτικού πολιτισμού, είναι σημαντικό να ερευνηθεί αν έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις περί αυτού από διανοητές που έζησαν και στοχάστηκαν την περίοδο του εκείνη ξεκινούσε.  Η αξία των προειδοποιήσεων αυτών είναι ακόμη μεγαλύτερη, όταν εκφέρονται από ανθρώπους όχι οπαδούς της παλαιάς χριστιανικής τάξης πραγμάτων. Σχέσεις θρησκείας και κοινωνίας Ο Αιμίλιος Ντύρκεμ (Emile Durkheim, Γαλλία 1858-1917) συστηματοποίησε και ανέπτυξε την κοινωνιολογία και παράλληλα με τους περίπου συγχρόνους του Μαρξ και Βέμπερ την καθιέρωσε ως πλήρη επιστήμη.  Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας και κοινωνιολογικής έρευνας του Ντύρκεμ προσανατολίστηκε στη μετάβαση από την προνεωτερικότητα τη νεωτερικότητα, και πως οι σύγχρονες κοινωνίες ανταποκρίνονται στην έκλειψη των ηθών και των δομών των παραδοσιακών προκατόχων τους.  Στα πλαίσια αυτά, η αποδυνάμωση της θρησκείας και η επίδραση της στην κοινωνική σταθερό…

Γαλλικές εκλογές: Φιγιόν, Λεπέν και στο βάθος... Βανδέα

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 30-11-2016

Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε σε πιο ενδιαφέροντες καιρούς.  Για όσους ασχολούνται με την πολιτική επιστήμη, το 2016 είναι ένας θησαυρός ανατροπών, συνταρακτικών γεγονότων και ραγδαίων ανακατατάξεων.  Μετά την επικράτηση του Francois Fillon στις εσωκομματικές εκλογές της γαλλικής κεντροδεξιάς, πλέον είναι επίσημο [1].  Την προεδρία της Γαλλίας, της πατρίδας του Διαφωτισμού, της ριζοσπαστικότητας και της εκκοσμίκευσης, διεκδικεί αφ’ ενός μία ακροδεξιά εθνικίστρια και αφ’ ετέρου ένας ρωμαιοκαθολικός δεξιός υπερσυντηρητικός από την ευρύτερη περιφέρεια της… Βανδέας.  Ξαφνικά η Le Pen απειλείται από τα δεξιά, με τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας να κοιτούν αμήχανα, προσπαθώντας να δουν ποιος υποψήφιος θα είναι το «μη χείρον».