Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Εξωτερική πολιτική του Donald Trump

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ 30-3-2016

Η υποψηφιότητα του δισεκατομμυριούχου επιχειρηματία Donald Trump έχει κυριολεκτικά βάλει φωτιά στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα και την προεκλογική εκστρατεία για την ανάδειξη των υποψηφίων κάθε κόμματος για την προεδρία.  Με το καυστικό ύφος του, τις συχνά ακραίες θέσεις αλλά και την απρόσμενη επιτυχία τους στις ως τώρα εκλογικές αναμετρήσεις, αποτελεί πραγματικό πολιτικό φαινόμενο.  Ενώ όμως πολλοί έχουν σχολιάσει την έντονη ρητορική του κατά των λαθρομεταναστών, των μουσουλμάνων και της πολιτικής ορθότητας, οι απόψεις του για την εξωτερική πολιτική έχουν περάσει σχετικά απαρατήρητες.  Κι όμως, στον τομέα αυτό ο υποψήφιος πλανητάρχης είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικός, αν και όχι με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς.
Αντίθετα με τον νεοσυντηρητικό Bush που ήθελε μέσω εισβολών να επιβάλει δυτικού τύπου δημοκρατικά καθεστώτα (και ουσιαστικά χρεοκόπησε τις ΗΠΑ) και τον Obama που χρησιμοποίησε πραξικοπήματα, επαναστάσεις και αντάρτικα κινήματα για να ανατρέψει τους αντιπάλους του (τινάζοντας στον αέρα ό,τι από τη Μέση Ανατολή είχε αφήσει όρθιο ο προκάτοχος του), ο Donald Trump έχει δηλώσει πως θα ακολουθήσει συνεσταλμένη εξωτερική πολιτική.  Οι αντίπαλοι του τον έχουν κατηγορήσει ως απομονωτιστή, κάτι που ο ίδιος αρνείται, αντιτάσσοντας ότι ζητά την προάσπιση των αμερικανικών συμφερόντων χωρίς όμως ζημιογόνες, παρασιτικές συμμαχίες και άσκοπα έξοδα.  Έχοντας κύριο μέλημα του την εσωτερική αναδιοργάνωση, τα σχέδια του προς το εξωτερικό είναι πιο λιτά.
Γνωστή είναι η κόντρα του με την Κίνα.  Ο Donald Trump έχει προαναγγείλει οικονομικό πόλεμο, καθώς θεωρεί ότι οι διάφορες οικονομικές συμφωνίες μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων έχουν βλάψει την αμερικανική οικονομία προκαλώντας ανεργία, φυγή κεφαλαίων και αποβιομηχάνιση.  Για τα αντίστοιχα κατηγορεί το Μεξικό, προαναγγέλλοντας σκληρή διαπραγμάτευση και οικονομικά αντίποινα.  Με το Μεξικό υπάρχει ακόμη και το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, το οποίο ο Trump έχει τοποθετήσει στην κορυφή της πολιτικής του ατζέντας.
Στα μεσανατολικά ζητήματα, ο Trump δηλώνει λάτρης του Ισραήλ και υπόσχεται να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Είναι υπέρ της λύσεως δύο κρατών, με ανεξάρτητη Παλαιστίνη, υπό την προϋπόθεση η τελευταία να αναγνωρίσει το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος.  Καταφέρεται σφοδρά κατά του ISIS και δηλώνει ότι ως πρόεδρος θα κονιορτοποιήσει τους τζιχαντιστές.  Αντίθετα όμως με τους Δημοκρατικούς και τους πιο πολλούς Ρεπουμπλικανούς, δεν διάκειται θετικά προς την συριακή αντιπολίτευση.  Επισημαίνει το χάος μεταξύ των διαφόρων οργανώσεων που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ και πολεμούν αναμεταξύ τους και είναι πρόθυμος να συνεννοηθεί με τη Ρωσία, της οποίας τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία χαιρέτισε.  Έχει κατηγορήσει ευθέως τη Σαουδική Αραβία και άλλες σουνιτικές χώρες για την υποστήριξη τους στην Αλ Κάιντα και άλλες τρομοκρατικές ομάδες και δήλωσε πως εάν δε συμμορφωθούν θα σταματήσει να αγοράζει πετρέλαιο από αυτές.  Τέλος συμφωνεί με το υπόλοιπο Ρεπουμπλικανικό κόμμα πως η συμφωνία με το Ιράν ήταν κακή και θα την επαναδιαπραγματευθεί με μεγάλη σκληρότητα.
Τέλος, ο Donald Trump προαναγγέλλει αναμόρφωση σημαντικών υπαρχουσών συμμαχιών.  Χαρακτήρισε τις συμμαχικές σχέσεις των ΗΠΑ ως ετεροβαρείς, όπου δηλαδή η Αμερική συνεισφέρει τα περισσότερα και αναλαμβάνει τις ευθύνες και οι σύμμαχοι της απλώς απολαμβάνουν τα οφέλη.  Θα ζητήσει από τη Νότιο Κορέα και την Ιαπωνία να αυξήσουν το μερίδιο τους στην κάλυψη δαπανών των αμερικανικών στρατευμάτων, ειδάλλως θα αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα της περιοχής.  Αντίθετα είναι πρόθυμος να βοηθήσει τις χώρες αυτές να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα.  Ο μεγιστάνας έχει ακόμη χαρακτηρίσει το ΝΑΤΟ ως απαρχαιωμένο και πανάκριβο θεσμό που αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες απειλές όπως η τρομοκρατία, και κάλεσε για την εκ βάθρων αναδιοργάνωση του.
Η προεκλογική διαδικασία έχει ακόμη πολύ μέλλον μπροστά της, και δεν είναι βέβαιο εάν ο Trump εξασφαλίσει το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, και ακόμη λιγότερο εάν ύστερα από αυτό, επικρατήσει στις τελικές εκλογές απέναντι στην Clinton ή τον Sanders.  Το μόνο σίγουρο είναι πως εάν επιτύχει, η προεδρία του δεν θα φέρει αλλαγές μόνο στην εσωτερική πολιτική και κοινωνική σκηνή των ΗΠΑ.  Θα ανατρέψει εκ βάθρων την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ορθοδοξία, Καθολικισμός και Πόλεμος

ΙΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Αντίβαρο 14-11-2017
Ο Ιησούς Χριστός έμεινε γνωστός μεταξύ άλλων για την ηπιότητα και πραότητα του.  Δίδασκε τους μαθητές του να απέχουν από τη βία, να μην εκδικούνται, να συγχωρούν, να μην ανταποδίδουν το κακό.  Είναι τα έργα της ειρήνης και της συμφιλίωσης που αρέσουν στο Θεό, και οι χριστιανοί οφείλουν να εργάζονται, τόσο στην προσωπική όσο και στη δημόσια ζωή, για την ομόνοια, την καλοσύνη και την ευσπλαχνία.  Όταν στη Γεσθημανή ο Πέτρος τραυμάτισε με το μαχαίρι του τον Μάλχο, έναν από το εβραϊκό πλήθος που είχε έρθει να συλλάβει το Χριστό, ο τελευταίος τον θεράπευσε και έλεγξε το μαθητή του «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν λάβης» (η φράση «όποιος σκοτώνει με ξίφος θα πεθάνει με ξίφος» επαναλαμβάνεται συχνά στην Παλαιά Διαθήκη).

Emile Durkheim: θρησκεία, ανομία, αυτοκτονία

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  ΙΝΣΠΟΛ 17-9-2016 Προτού αναλυθεί το εάν η αποχριστιανοποίηση αποτελεί παράγοντα της κρίσης του δυτικού πολιτισμού, είναι σημαντικό να ερευνηθεί αν έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις περί αυτού από διανοητές που έζησαν και στοχάστηκαν την περίοδο του εκείνη ξεκινούσε.  Η αξία των προειδοποιήσεων αυτών είναι ακόμη μεγαλύτερη, όταν εκφέρονται από ανθρώπους όχι οπαδούς της παλαιάς χριστιανικής τάξης πραγμάτων. Σχέσεις θρησκείας και κοινωνίας Ο Αιμίλιος Ντύρκεμ (Emile Durkheim, Γαλλία 1858-1917) συστηματοποίησε και ανέπτυξε την κοινωνιολογία και παράλληλα με τους περίπου συγχρόνους του Μαρξ και Βέμπερ την καθιέρωσε ως πλήρη επιστήμη.  Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας και κοινωνιολογικής έρευνας του Ντύρκεμ προσανατολίστηκε στη μετάβαση από την προνεωτερικότητα τη νεωτερικότητα, και πως οι σύγχρονες κοινωνίες ανταποκρίνονται στην έκλειψη των ηθών και των δομών των παραδοσιακών προκατόχων τους.  Στα πλαίσια αυτά, η αποδυνάμωση της θρησκείας και η επίδραση της στην κοινωνική σταθερό…

Γαλλικές εκλογές: Φιγιόν, Λεπέν και στο βάθος... Βανδέα

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 30-11-2016

Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε σε πιο ενδιαφέροντες καιρούς.  Για όσους ασχολούνται με την πολιτική επιστήμη, το 2016 είναι ένας θησαυρός ανατροπών, συνταρακτικών γεγονότων και ραγδαίων ανακατατάξεων.  Μετά την επικράτηση του Francois Fillon στις εσωκομματικές εκλογές της γαλλικής κεντροδεξιάς, πλέον είναι επίσημο [1].  Την προεδρία της Γαλλίας, της πατρίδας του Διαφωτισμού, της ριζοσπαστικότητας και της εκκοσμίκευσης, διεκδικεί αφ’ ενός μία ακροδεξιά εθνικίστρια και αφ’ ετέρου ένας ρωμαιοκαθολικός δεξιός υπερσυντηρητικός από την ευρύτερη περιφέρεια της… Βανδέας.  Ξαφνικά η Le Pen απειλείται από τα δεξιά, με τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας να κοιτούν αμήχανα, προσπαθώντας να δουν ποιος υποψήφιος θα είναι το «μη χείρον».