Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η δημογραφική παρακμή των λευκών στις ΗΠΑ

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 23-9-2015


Συνοπτική ιστορία των Λευκών των ΗΠΑ
Για πρώτη φορά η Βόρεια Αμερική ανακαλύφθηκε και αποικήθηκε από Ευρωπαίους στην περίοδο μεταξύ 16-18ου αιώνα, από Αγγλοσάξονες, Γάλλους και Ολλανδούς.  ΟΙ Άγγλοι τελικώς επικράτησαν και ίδρυσαν τις 13 αποικίες της ανατολικής ακτής, που μετά την επιτυχή Αμερικανική Επανάσταση έγιναν ο πυρήνας του νέου κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ).  Αμέσως με αγορές, κατακτήσεις και εξερευνήσεις οι ΗΠΑ επεκτάθηκαν προς δυσμάς, με κατεύθυνση τον Ειρηνικό ωκεανό.  Οι Ινδιάνοι εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους.  Ταυτόχρονα καθ” όλη τη διάρκεια του 19ου και του 20ου αιώνα υπήρξαν διαρκή μεταναστευτικά ρεύματα από την Ευρώπη, αρχικά και κυρίως από τα βόρεια-βορειοδυτικά (Ιρλανδοί, Σκώτοι, Νορβηγοί, Σουηδοί, Φινλανδοί) αλλά στη συνέχεια και από το νότο και την ανατολή (Ιταλοί, Πολωνοί, Έλληνες, Ρώσοι).  Ο λευκός πληθυσμός αυξανόταν διαρκώς λόγω μετανάστευσης, υψηλής γεννητικότητας και χαμηλού ρυθμού θανάτων.
Παρά την τεράστια ποικιλομορφία με την πάροδο του χρόνου οι λευκοί πληθυσμοί γενικά συγχωνεύτηκαν, δημιουργώντας μία ενιαία αγγλόφωνη (με γαλλόφωνες και γερμανόφωνες μειονότητες) ομάδα, η οποία όμως παραμένει θρησκευτικά και πολιτιστικά πολυποίκιλη, ανάλογα με την περιοχή, την ιδιαίτερη καταγωγή κ.α. Οι Λευκοί παγιώθηκαν ως η μεγάλη πληθυσμιακή πλειονότητα και επικρατούσα ομάδα .
Οι μειονότητες
Οι ιθαγενείς της Βορείου Αμερικής, οι Ινδιάνοι, εκτοπίστηκαν από τη γη τους, καταδιώχθηκαν, αποδεκατίστηκαν από πολέμους και ασθένειες και περιορίστηκαν, ολιγάριθμοι πλέον, σε προστατευμένες ζώνες.
Το δουλεμπόριο και η δουλοκτησία στο Νότο δημιούργησε εκεί πολυπληθείς και συμπαγείς πληθυσμούς Μαύρων Αφρικανών.  Με την απελευθέρωση τους μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο (1861-1865) ξεκίνησε η αργή αναβάθμιση της ζωής τους. Υπήρξε ρεύμα μετανάστευσης τους προς το Βορρά, και απώλεσαν το καθεστώς πλειονότητας σε κάθε πολιτεία.  Ακόμη και σήμερα, παρά τις σημαντικές προόδους και προγράμματα υποστήριξης τους, αντιμετωπίζουν ακόμη τεράστια προβλήματα εγκληματικότητας, διαλυμένων οικογενειών και οικονομικής καχεξίας.
Η επέκταση των ΗΠΑ εις βάρος των Μεξικανών (Καλιφόρνια, Τέξας κ.α.) και των Ισπανών (Φλόριδα) προσέθεσε στη χώρα αξιόλογους πληθυσμούς ισπανοφώνων, τόσο Λευκών όσο και ινδιάνικης ή μικτής καταγωγής.
Τρέχουσες δημογραφικές τάσεις-ανατροπή των ισορροπιών
Η πτώση του ποσοστού των Λευκών επί του συνόλου του πληθυσμού ξεκίνησε το 1940 και συνεχίζεται έκτοτε.  Σήμερα το 62% των κατοίκων είναι Λευκοί (198 εκ.), ποσοστό που θα έχει πέσει στο 46,3% το 2050.
Ο ρυθμός γεννήσεων έχει πέσει σε όλη τη χώρα και είναι κοινό πρόβλημα όλων των ανεπτυγμένων δυτικών κρατών, αλλά στους Λευκούς είναι πιο έντονο, αφού κάνουν μόλις 1,76 παιδιά ανά οικογένεια.  Οι γεννήσεις των Λευκών καταλαμβάνουν όλο και μικρότερο ποσοστό στο εθνικό σύνολο .  Την τελευταία εικοσαετία ο πληθυσμός τους αυξήθηκε μόλις κατά 4,6%.  Η αύξηση αναμένεται να σταματήσει σύντομα και να αρχίσει τη μείωση, που θα έχει φθάσει το -6% ως το 2050.  Οι Λευκοί είναι η γηραιότερη ομάδα των ΗΠΑ (42,3 έτη μέση ηλικία) και αυτό θα επιδεινωθεί.  Η μετανάστευση Ευρωπαίων προς τις ΗΠΑ έχει σχεδόν σταματήσει.  Το 1950 το 56% των μεταναστών ήταν Ευρωπαίοι, ενώ το 2000 μόλις το 13%.  Τέλος, η αύξηση των μικτών γάμων Λευκών με Ασιάτες, Μαύρους κτλ (9% 2008) έχει συμβάλει στην περεταίρω παρακμή.
Αντίθετα με τους Λευκούς, οι μειονότητες παρουσιάζουν μεγάλη δημογραφική ευρωστία και αυξάνονται τόσο σε απόλυτους αριθμούς όσο και ως ποσοστό επί του συνόλου.
Οι Μαύροι κάνουν 1,9 παιδιά ανά οικογένεια, έχουν μέση ηλικία 32,9 έτη και την τελευταία εικοσαετία αυξήθηκαν κατά 30%, ενώ μία επιπλέον αύξηση 37% τους αναμένει ως το 2050.  Το ποσοστό τους θα αυξηθεί από το 12% στο 15% εκείνη την εποχή.
Η πραγματικά ραγδαία αύξηση είναι αυτή των ισπανοφώνων.  Αυτή τροφοδοτείται όχι μόνο από τον υπάρχοντα ισπανόφωνο πληθυσμό, αλλά και από την αδιάκοπη, μαζική μετανάστευση εκατομμύρια νομίμων και παρανόμων μεταναστών από όλη τη Λατινική Αμερική μέσω των συνόρων του Μεξικού. Κάνουν 2,19 παιδιά ανά οικογένεια.  Έχουν μέση ηλικία μόλις τα 27,6 έτη και ως το 2050 θα έχουν αυξηθεί κατά 121%. Αναλογικά, θα εκτοξευθούν από το 16% στο 30% του πληθυσμού.
Επίσης αυξητική τάση παρουσιάζουν και μικρότερες μειονότητες, όπως οι Ινδιάνοι και οι Ασιάτες (27% και 102% αντίστοιχα ως το 2050).
Εδαφική παρακμή των Λευκών
Επιπροσθέτως με τις προαναφερθείσες τάσεις, τις τελευταίες δεκαετίες αυξάνονται οι μειονοτικοί πληθυσμοί σε τοπικό επίπεδο, σε πολιτείες και κοινότητες με λευκή πλειονότητα.  Αυτό εντείνεται με την εσωτερική μετανάστευση.  Κάποτε μεγάλα τμήματα του Βορρά ήταν αμιγώς των Λευκών.  Η πολυπολιτιστική και πολυφυλετική έκρηξη ανατρέπει τα ποσοστά και σε επίπεδο πολιτειών, συχνά εκ βάθρων.
Πολιτεία                                  1970              2010
Αριζόνα                                  74,3%           57,8%
Καλιφόρνια                             76,3%           40,1%
Φλόριδα                                 77,9%           57,9%
Γεωργία                                  73,4%           55,9%
Μαίρυλαντ                              80,4%           54,7%
Μασσαχουσέτη                      95,4%           76,1%
Νεβάδα                                   86,7%           54,1%
Νέο Τζέρσεϋ                          84,7%           59,3%
Νέα Υόρκη                             80,1%           58,3%
Όρεγκον                                 95,8%           78,5%
Τέξας                                      69,6%           45,3%
Το ζήτημα του ρατσισμού
Οι φυλετικές εντάσεις και οι ρατσιστικές αντιλήψεις έχουν μακρά ιστορία στις ΗΠΑ, ιδίως στο δίπολο Λευκών και Μαύρων.  Από τη δουλεία, τον Εμφύλιο Πόλεμο και την απελευθέρωση των Μαύρων, στην αιματηρή δράση της Κου Κλουξ Κλαν, το φυλετικό ζήτημα στις ΗΠΑ εξελίχθηκε, με το Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και την εκστρατεία τρόμου των Μαύρων Πανθήρων να οδηγούν τελικά στη χειραφέτηση και ένταξη των μαύρων, με πλήρη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα., ύστερα από αιώνες δουλείας, φυλετικού διαχωρισμού και βίας κατά των.
Καθώς το ρατσιστικό αίσθημα πολλών Λευκών ήταν ισχυρό, τις τελευταίες δεκαετίες μία ολόκληρη αντιρατσιστική «σταυροφορία» διεξήχθη από το κράτος, τα σχολεία και τα ΜΜΕ, για να εμπεδωθούν αντιλήψεις ισότητας και διαφυλετικής αλληλεγγύης.  Αποθεώθηκε ο πολυπολιτισμός, τονίστηκε η ανάγκη για περισσότερη ποικιλομορφία και προκρίθηκε η εισαγωγή μειονοτικών στις δημόσιες υπηρεσίες και η ενίσχυση τους με επιδόματα.  Από την άλλη, η ιστορία, οι παραδόσεις και η ταυτότητα των Λευκών σκοπίμως υποτιμήθηκαν.  Εξευτελιστικές θεωρίες περί «Λευκής ενοχής» και «Λευκού προνομίου» εξυπηρέτησαν μία στρατηγική μαζικής δημιουργίας ενοχών και ψυχολογίας τύψεων στους Λευκούς, απλά για την ύπαρξη τους.
Ο ως τώρα χειρισμός του φυλετικού ζητήματος έχει δεχθεί σφοδρή κριτική. Η εκστρατεία τύψεων συχνά φτάνει σε μαζοχιστικό παροξυσμό, όπου φιλελεύθεροι Λευκοί αναπτύσσουν μίσος για την καταγωγή τους. Οι μειονοτικοί μπαίνουν με χαμηλότερα κριτήρια στην ανώτατη εκπαίδευση και στο δημόσιο, και λόγω αυτών ακριβώς των χαμηλών ικανοτήτων τους συχνά δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν.  Όλο και περισσότερο οικιστικά προγράμματα προωθούν τη στοχευμένη εισαγωγή μειονοτικών και μεταναστών σε λευκές κοινότητες.  Μεγάλη δυσαρέσκεια έχει δημιουργήσει και η πρόσφατη πολιτική και επικοινωνιακή επίθεση κατά της σημαίας και της κληρονομιάς του Νότου, ένεκα της σφαγής του Τσάρλεστον.  Στο λεξιλόγιο της άκρας αριστεράς («κοινωνικοί αγωνιστές»/social justice warriors, φεμινίστριες κτλ) ο όρος «Λευκός άνδρας» έχει πάρει βαθιά προσβλητική σημασία.
Οι συντηρητικοί Λευκοί καταγγέλλουν πολιτική σκοπιμότητα πίσω από την μαζική νομιμοποίηση και πολιτογράφηση μεταναστών και την εύνοια στις μειονότητες:  οι πληθυσμοί αυτοί στηρίζουν μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα και η αλλαγή των δημογραφικών αναλογιών το ωφελεί πολύ.
Όλο αυτό το μείγμα που παρατέθηκε παραπάνω, η μαζική μετανάστευση, ο ιδεολογικός πόλεμος, ο ηθικός εξευτελισμός, η εθνογραφική αλλοίωση των τοπικών κοινωνιών και η δημογραφική παρακμή, μαζί με την εξαιρετικά υψηλή εγκληματικότητα των μειονοτήτων και την αναζωπύρωση των φυλετικών συγκρούσεων (επεισόδια Φέργκιουσον και Βαλτιμόρης, σφαγή Τσάρλεστον), έχουν δημιουργήσει αισθήματα σοβαρής ανησυχίας σε πολλούς Λευκούς, καθώς «νιώθουν να πολιορκούνται».  Και αν ορισμένοι έχουν αποδεχθεί το προοδευτικό αφήγημα της φυλετικής ντροπής, υπάρχει φόβος πως απέναντι στην κρίση αυτή, πολλοί θα ριζοσπαστικοποιηθούν συνειδησιακά, πολιτικά και κοινωνικά.  Αυτό, μαζί με την αφύπνιση της οργής των Μαύρων για τις κακές οικονομικές συνθήκες και την αστυνομική βία, μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες.
Κάθε φορά που όχλοι Μαύρων λεηλατούν πόλεις μετά π.χ. από θάνατο οικείου τους από αστυνομικό, πλέον απέναντι τους αναπτύσσονται πάνοπλες Λευκές πολιτοφυλακές.  Για μία χώρα εκατοντάδων εκατομμυρίων κατοίκων δε μπορούν να εξαχθούν σίγουρα συμπεράσματα, όμως η υπάρχουσα τάση δεν είναι θετική.  Τι μέλλει γενέσθαι, θα φανεί πολύ σύντομα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ορθοδοξία, Καθολικισμός και Πόλεμος

ΙΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Αντίβαρο 14-11-2017
Ο Ιησούς Χριστός έμεινε γνωστός μεταξύ άλλων για την ηπιότητα και πραότητα του.  Δίδασκε τους μαθητές του να απέχουν από τη βία, να μην εκδικούνται, να συγχωρούν, να μην ανταποδίδουν το κακό.  Είναι τα έργα της ειρήνης και της συμφιλίωσης που αρέσουν στο Θεό, και οι χριστιανοί οφείλουν να εργάζονται, τόσο στην προσωπική όσο και στη δημόσια ζωή, για την ομόνοια, την καλοσύνη και την ευσπλαχνία.  Όταν στη Γεσθημανή ο Πέτρος τραυμάτισε με το μαχαίρι του τον Μάλχο, έναν από το εβραϊκό πλήθος που είχε έρθει να συλλάβει το Χριστό, ο τελευταίος τον θεράπευσε και έλεγξε το μαθητή του «μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν λάβης» (η φράση «όποιος σκοτώνει με ξίφος θα πεθάνει με ξίφος» επαναλαμβάνεται συχνά στην Παλαιά Διαθήκη).

Emile Durkheim: θρησκεία, ανομία, αυτοκτονία

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  ΙΝΣΠΟΛ 17-9-2016 Προτού αναλυθεί το εάν η αποχριστιανοποίηση αποτελεί παράγοντα της κρίσης του δυτικού πολιτισμού, είναι σημαντικό να ερευνηθεί αν έχουν υπάρξει προειδοποιήσεις περί αυτού από διανοητές που έζησαν και στοχάστηκαν την περίοδο του εκείνη ξεκινούσε.  Η αξία των προειδοποιήσεων αυτών είναι ακόμη μεγαλύτερη, όταν εκφέρονται από ανθρώπους όχι οπαδούς της παλαιάς χριστιανικής τάξης πραγμάτων. Σχέσεις θρησκείας και κοινωνίας Ο Αιμίλιος Ντύρκεμ (Emile Durkheim, Γαλλία 1858-1917) συστηματοποίησε και ανέπτυξε την κοινωνιολογία και παράλληλα με τους περίπου συγχρόνους του Μαρξ και Βέμπερ την καθιέρωσε ως πλήρη επιστήμη.  Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας και κοινωνιολογικής έρευνας του Ντύρκεμ προσανατολίστηκε στη μετάβαση από την προνεωτερικότητα τη νεωτερικότητα, και πως οι σύγχρονες κοινωνίες ανταποκρίνονται στην έκλειψη των ηθών και των δομών των παραδοσιακών προκατόχων τους.  Στα πλαίσια αυτά, η αποδυνάμωση της θρησκείας και η επίδραση της στην κοινωνική σταθερό…

Γαλλικές εκλογές: Φιγιόν, Λεπέν και στο βάθος... Βανδέα

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  Νέα Πολιτική 30-11-2016

Δεν θα μπορούσαμε να ζούμε σε πιο ενδιαφέροντες καιρούς.  Για όσους ασχολούνται με την πολιτική επιστήμη, το 2016 είναι ένας θησαυρός ανατροπών, συνταρακτικών γεγονότων και ραγδαίων ανακατατάξεων.  Μετά την επικράτηση του Francois Fillon στις εσωκομματικές εκλογές της γαλλικής κεντροδεξιάς, πλέον είναι επίσημο [1].  Την προεδρία της Γαλλίας, της πατρίδας του Διαφωτισμού, της ριζοσπαστικότητας και της εκκοσμίκευσης, διεκδικεί αφ’ ενός μία ακροδεξιά εθνικίστρια και αφ’ ετέρου ένας ρωμαιοκαθολικός δεξιός υπερσυντηρητικός από την ευρύτερη περιφέρεια της… Βανδέας.  Ξαφνικά η Le Pen απειλείται από τα δεξιά, με τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας να κοιτούν αμήχανα, προσπαθώντας να δουν ποιος υποψήφιος θα είναι το «μη χείρον».